VOORBEELDEN

‘Toen ik nergens terecht kon, was De Strohalm er voor mij’
 

Het verhaal van Nicoline

door Jan van Oudheusden



‘Kom binnen, wil je een kopje thee?’ vraagt Nicoline (niet haar echte naam) nadat ze mij in haar rijtjeshuis heeft binnengelaten. Als we even later aan tafel zitten, komt haar levensverhaal er bij stukjes en beetjes uit.
Ik ken Nicoline nog van heel lang geleden, toen ze bij mij op school zat. Ik had haar al die jaren sindsdien niet meer gezien. In 1991, met haar havodiploma op zak, is ze in Amsterdam een opleiding gaan volgen aan een hotelschool. Daarna woonde ze enkele jaren in Londen, waar ze een baan vond als implementation manager.
    In 2000 keerde ze naar Nederland terug: zwanger, zonder partner. Als alleenstaande moeder moest ze haar zoon in haar eentje opvoeden. Ze verdiende de kost in diverse beroepen, zoals integratiebegeleider bij het CWI (Centrum Werk en Inkomen). Haar laatste betaalde baan was bij SLEM, een internationaal innovatie- en educatie-instituut voor de schoenenindustrie, waar ze creatief pr-werk verrichtte.
    En toen ging het plotseling mis …
    Nicoline: ‘In 2015 ging SLEM failliet en kwam ik op straat te staan. Wat bleek toen? Er was voor mij nooit een arbeidscontract opgemaakt. Het UWV kon niets voor mij doen. Ik kon geen uitkering aanvragen, omdat ik geen papieren had om aan te tonen hoelang ik er gewerkt had. Vijftien maanden lang had ik helemaal geen inkomen. Van mijn spaargeld kon ik nog net de maandelijkse huur betalen.’
Hoe heb je dat kunnen volhouden, Nicoline?
‘Heel zuinig geleefd. Mijn auto verkocht. Al mijn waardevolle spullen op marktplaats gezet, tot en met de tv en het koffiezetapparaat. Katten weg, konijn weg. Mijn zoon is een tijdlang als pleegkind in het gezin van mijn zus gaan wonen. Maandenlang heb ik weinig tot niets gegeten. Ik was er erg slecht aan toe. In mijn jonge jaren bruiste ik altijd van energie, en kon ik me als hulpverlener volop inzetten voor mijn medemensen. Maar nu zat ik zelf echt op een nulpunt. Bij geen enkele instantie kon ik terecht. Bij het ene loket verwezen ze me naar het andere. Ik trok het niet meer.’

Op een dag, na weer zo’n teleurstellend gesprek bij een zorgloket, viste ze in de stadhuishal een flyer van stichting De Strohalm uit de rekken met folders.
Wat heeft De Strohalm toen voor je betekend?
‘Ik heb ze gebeld en toen kwam er een vriendelijke mevrouw bij mij aan huis voor een intake; en wat later nog twee dienstverleners. Mijn zoon zat toen op de havo. Hij is een fanatieke voetballer. Voetbal was al vanaf zijn vierde jaar zijn lust en zijn leven. Ik kon hem niet meer ondersteunen en vroeg De Strohalm of die voor hem een jaar contributie en een paar goede voetbalschoenen kon betalen. En ook nog een soort bordspel. Dat is gebeurd. Het was een pak van mijn hart. Niet alleen vanwege dat geld! Maar vooral ook omdat toen bleek dat er nog mensen waren die om me gaven en mijn situatie serieus namen. Voor mij was het letterlijk de laatste strohalm.’
Wat was er zo speciaal aan die manier van hulpverlening?
‘Het maakte echt verschil dat die mensen van De Strohalm hier thuis mijn problemen rustig hebben zitten aanhoren. Ik ben namelijk geen robot, ik ben een mens. Deze hulpverleners gaven me echt een luisterend oor. Het voelde als een humane benadering.’
Inmiddels heeft Nicoline haar leven alweer behoorlijk op de rails. Na lang procederen heeft ze nu een bijstandsuitkering. Vanuit haar oude werkervaring kan ze andere mensen weer helpen, nu als vrijwillige hulpverlener. Ze beleeft ook weer plezier aan hobby’s van vroeger, zoals zingen en gitaar spelen.
Nicoline: ‘Iedereen heeft recht op een goed leven! Ik was toen overspannen, maar ik had voldoende doorzettingsvermogen om door te vechten. Ik heb toen bewust gekozen voor een veilige situatie voor mijn zoon. Het aantal mensen dat mij in die moeilijke periode hielp, was op de vingers van één hand te tellen. De Strohalm was daar een van.’
 
Ik dank haar voor het openhartige gesprek. De Strohalm wil mensen in financiële nood over een dood punt helpen. Nicoline is nog altijd dankbaar dat dat bij haar gelukt is.

De ene dienst is de andere waard

 

Nadat De Strohalm een gezin met twee kinderen al eerder had geholpen bij de aanschaf van sportkleding, leek bij de voetbalclub achterstand in contributiebetaling voor de jongens een beletsel tot verdere deelname aan de sport. De Strohalm wist een mooie deal te bereiken: de vader liet zich voor twee ochtenden in de week inschakelen in het klusteam van de voetbalclub. Dit beviel zo goed, dat de club zelfs aan de vader een kleine vergoeding mocht geven, na overleg met de ISD (Intergemeentelijke Sociale Dienst)

Een kinderkamer met vloerbedekking

 

Een jonge weduwe met een zoontje van 3, woonachtig bij haar ouders, kreeg van stichting Casade een woning toegewezen. Door Juvans (maatschappelijk werk) werd aan De Strohalm het verzoek gericht om hulp bij de inrichting van de kinderkamer. De Strohalm zorgde voor het complete kinderkamermeubilair, laminaatvloer en gordijnen. Tevens is bemiddeld dat het zoontje als hij 4 wordt zich als lid mag inschrijven bij een plaatselijke voetbalclub.